Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

εκείνες τις μέρες




1
Ο πλάτανος
η γυάλινη πόρτα
το ασανσέρ
διάφανοι σωλήνες-κισσοί
σκαρφαλωμένοι στο κρεββάτι
Κυριακή μεσημέρι
ησυχία

2
άσπρο σεντόνι
η σταγόνα που πέφτει
στέρνο που ανεβοκατεβαίνει
με κόπο

3
άσπρο σεντόνι
μάτια κλειστά
ανάσα καλοκαιρινής βροχής
  
4
άσπρο σεντόνι
γκρίζο βλέμμα
γαρμπής
και τα τριζόνια
του Πεδίου του Αρεως

5
ανάσα βαρειά
υγρή
κουρασμένη
η ζωή έξω απ'το γαλάζιο δίχτυ

6
το τριζόνι
ένα αυτοκίνητο τρέχει
στη μεγάλη άδεια λεωφόρο
η νωχελική σταγόνα

7
το τριζόνι του Πάρκου
η σταγόνα πέφτει στο σωλήνα
γίνεται φλέβα
ποτίζει το σώμα
σώμα ακίνητο σαν δέντρο
το δέντρο ο γεννήτορας

  
8
Κυριακή μεσημέρι
από κει
η ανάσα του Πάρκου
με τα δέντρα
από δω
ο πόνος
κουλουριασμένος
στο σεντόνι



9
ο δρόμος
δίνει βαριεστημένα
την καθημερινή του παράσταση
μιά κάτασπρη ρωσίδα
με γαλάζια μάτια
και λίγο φουστάνι
περιμένει το τρόλευ
στάση Πάρκο
δυό δρόμους πιο κει
δυό γκρίζες θάλασσες
ψάχνουν λιμάνι

10
ένας κόμπος στο λαιμό
μάτια υγρά
κι ο πλάτανος
που μας κοιτάζει
  
11
η καλοκαιρινή βροχή
στο δρόμο
στο δέντρο
στο παράθυρο
μέσα μας
  
12
βαρύς γκρίζος ουρανός
γεμάτος βροχή
οι πρώτες σταγόνες
στο τζάμι
μια μύγα
στο κάτασπρο σεντόνι
  
13
που είναι
η πηγή με τ'άστρα
η έρημος
οι αντικατοπτρισμοί;
ένας φοίνικας
στο πουθενά

14
με το κεφάλι ψηλά
στο βρεγμένο πεζοδρόμιο
ανάμεσα σε βιαστικούς
ανθρώπους
κι αυτοκίνητα
καμαρωτό ένα περιστέρι

15
φρτ, βούτηξε στον αέρα
χσς, στο κλαρί της δάφνης
τι τσιμπολογάς
στο πεζοδρόμιο
περιστέρι
που μοιάζει
καλά να ξέρεις
τι είσαι
και τι κάνεις;
  
16
ένα
δύο
τρία
τέσσερα...
τα δεκαοχτώ περιστέρια
της βεράντας
στο ραντεβού
για το ρύζι
μαύρο κολιέ στο λαιμό
και αξιοπρέπεια

17
κάμποι
λιβάδια
δέντρα
ποτάμια
όλα γίναν παρανάλωμα
στο πύρ το εσώτερον

18
ο σφιγμός μου
η σελήνη
οι εποχές του έτους
τα έτη φωτός
και τ'αντίθετο

19
qu'est-ce que
tu m'as dis
ce matin
pivoine de mon jardin?

20
Ένα μικρό μωβ νησί
και δυό μεγάλα άσπρα σύννεφα
κάτω απ'το φτερό
του αεροπλάνου

21
να το νησί μου
γνώρισα τα βουνά του
σκίρτησε η καρδιά μου


Ειρήνη Γκόνου


(Σκέψεις γραμμένες κατά τη διάρκεια περιπέτειας της υγείας του πατέρα μου)








Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

εικόνες από μια έκθεση

[...] Κρυφές λαλιές-τα φύλλα, τα πουλιά κ' η κρήνη-
μας λέγαν τι να κάνουμε, τι να μην κάνουμε. Καλό αποκούμπι
οι μάγισσες με τα καζάνια τους και το φλυτζάνι του καφέ.
Κι από πάνου η βαθύφωνη δρυς.

Γιάννης Ρίτσος, Επαναλήψεις Β', "Το τέλος της Δωδώνης Ι"


Πολύ προληπτικοί γενήκαμε απ’ τις τόσες ατυχίες —
προσέχουμε τους ίσκιους των πουλιών και των φύλλων,αφουγκραζόμαστε ανήκουστους ήχους, πισωδρομούμε,μπαίνουμε, αργά το σούρουπο, στο ναό νυχοπατώντας,καίμε λιβάνι στην εστία, ρίχνουμε λάδι στους λύχνους,τοποθετούμε στο βωμό τον χάλκινο οβολό μας,σιμώνουμε στου θεού τ’ αυτί και τον ρωτάμε με ψιθύρους:«πότε;», «από πού;», «με τί;». Κι αμέσως ύστεραβουλώνουμε καλά τ’ αυτιά μας· φεύγουμε. Σαν φτάνουμεέξω απ’ την αγορά, ξεφράζουμε μεμιάς τ’ αυτιά μας —η πρώτη λέξη που μας φτάνει είναι η απάντησηπου μας πέμπει ο θεός. Ποτές η λέξη δεν τυχαίνει να ’ναιαυτή που ευχόμαστε — μπορεί να παρακούσαμε. Και πάλιαρχίζουμε από την αρχή την ίδια ανιαρή διαδικασία —ο ναός, οι λύχνοι, ο οβολός και η αγορά, ώς την ώραπου κλείνουν πια τα μαγαζιά, σβήνουν οι ασετυλίνες,κι εμείς, στο δρόμο, μόνοι, περπατώντας τοίχο τοίχο,ελέγχοντας κείνη τη λέξη γράμμα γράμμα, αντιστρέφονταςτις συλλαβές, χωρίς ποτέ να καταλήγουμε σ’ ό,τι ποθούμε.Έτσι, που λες, ξοδεύουμε τη ζωή μας τώρα στις Φαρέςανάμεσα στην έρημη αγορά και τα δυσοίωνα μαντεία.

Γιάννης Ρίτσος, Η ζωή μας στις Φαρές, Καρλόβασι, 17.VΙ.6


[...] Είχαμε τούς βωμούς, τις εκκλησίες μας, τα μαντεία…
Είχαμε κάπου κι εμείς ν’ αποταθούμε, να ρωτήσουμε
για τ’ αρνιά, τα παιδιά μας, τη ροδιά, για τη μονόφθαλμη αγελάδα,
για το γαϊδούρι, το μποστάνι, το τσουκάλι. Κι η απάντηση πάντα,
(όσο κι αν άλλαζε κάθε φορά, κάθε φορά στον ίδιο τόνο:)
σίγουρη, δυνατή, προσταχτική, αμετάκλητη. Ξενοιάζαμε κάπως-
άλλοι είχαν την ευθύνη της απόφασης για επιτυχία κι αποτυχία. Εμείς
μονάχα την υποταγή και την εχτέλεση, με γερμένα ματόφυλλα…
Γιάννης Ρίτσος, Λέρος, 6. X. 68



Λυμένα πάντα τα μαλλιά της, σα μοιρολογήτραπάνω από κάποιον αόρατο νεκρόν ή πάνωαπ’ τον ίδιο νεκρό της. «Κακό δώρο —λέει—να μαντεύεις σωστά». Κείνο το δίχτυτο σκοτεινό, του λουτρού, μπροστά στα μάτια τηςσαν τα ίδια τα μαλλιά της, — όχι μόνοδίχτυ θανάτου, μα, χειρότερα, δίχτυ του δόλου,του φθόνου ή του ακατόρθωτου. Κι έρχονταν πάλιοι ωραίες ώρες του έαρος, οι εύθραυστες, —ένα παιδί χώνει τα πόδια του σ’ εκείνητη μεγάλη λεκάνη, παίζει με το σαπούνι,κι αυτή, κάνοντας με τα δυο της νύχιαδυο σχισμές στα πεσμένα μαλλιά της, σα να παίζειμια λύρα, μέσ’ από τ’ ανοίγματα βαθιά παρατηρεί,σωστά μαντεύει και σωστά χαμογελάει.
Γιάννης Ρίτσος, 1966, Μαρτυρίες, Η μάντισα 




Είχε προσφύγει στο μαντείο της Λεβάδειας — νέος ρωμαλέοςκι ευγενικός μαζί, ο Παρμενίσκος απ’ το Μεταπόντιο. Σαν βγήκε απ’ το σπήλαιο,δεν τον γνωρίσαμε σχεδόν — σαν φάσμα του εαυτού του· σαλεμένατα λογικά του· ολότελα εξουθενωμένος. Έτρεμε το ωραίο πηγούνι τουτραυλίζοντας ήχους ακατάληπτους, σα γέροντας ή βρέφος. Ο προφήτης δεν μπόρεσετην ερμηνεία του χρησμού να συντάξει. Ο Παρμενίσκος , ύστερα,υποχρεώθηκε να καταφύγει στο μαντείο των Δελφών, μήπως και μάθειπώς να θεραπευτεί απ’ αυτό που του ’λαχε στο μαντείο της Λεβάδειας,μα ούτε κι εκεί δεν έγινε τίποτα. Πολύ σύντομα χάθηκετ’ όμορφο παλικάρι. Ωστόσο ακόμη, στις παρέες μας, βρίσκονταιπολλοί να τον φθονούν, να τον θαυμάζουν — όχι τόσο για το κάλλος τουόσο για κείνο το ασυλλόγιστο, θανατηφόρο, μάταιο θάρρος του.
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα Ι, Από μαντείο σε μαντειο, Λέρος, 18.III.68

Οι φωτογραφίες είναι από την έκθεση "Δωδώνη, το μαντείο των ήχων", Μουσείο της Ακρόπολης, 2016


Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

the naxos workshop

une recherche des traces aux encres avec des outils faits surplace et des materiaux qu' on avait sous la main sur du papier et du plâtre 


premier jour: découverte des outils et recherche de signes et de rythmes sur du papier a l’encre




par la suite nous avons délimite un espace et cherche des compositions à partir de signes, rythmes, lettres et mots


le jour suivant nous avons construit une surface en plâtre et cherche des outils qui permettraient de reproduire les traces découvertes le jour d'avant








the naxos workshop a ete concu et realise par irini gonou et christel llop a naxos en ete 2016 avec la participation de kleopatra tsali, panayiota antonopoulou, maria labessi, aliki stylianidi, rosa tsanta



Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

souvenirs d' Alsace



la galerie.atelier Altoe qui a accueilli nos travaux a Wittersdorf, 
une belle vieille batisse de 1729


la librairie  Mille feuilles d' Altkirch 


l' article sur l'expo qu'on a trouve un matin dans le journal DNA de Nicolas Lehr


le beau jardin ou on appreciait le bon cafe du matin


la promenade tout le long du canal


les champs de colza qui colorent avec un vif jaune canari le paysage Alsacien vert eclatant.





Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

ecritures archaiques a Luemschwiller



avec des encres et des couleurs
des calames et des pinceaux


la creativite des ces petits artistes 


a fait le grand voyage dans le temps

merci Khloe...


merci Leanna...


merci Andrea



A la Mairie-Ecole de la belle commune de Luemschwiller, commune située au pays du Sundgau 
 région historique et culturelle d'Alsace, invitee par Christine Mennezein, institutrice et directrice de l'Ecole. 


Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

ecritures archaiques a la librairie millefeuille



le voyage dans le temps se prepare 
au moyen du calame et de l'encre


et au moment propice on plonge de l'univers phenicien 


 a la poesie eolienne de sappho
                                                  

atelier organise par la Librairie Millefeuilles et l'association Lesgensde la Fontaine
a la ville d'Altkirch en Alsace. 

http://librairie-altkirch.com/

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

qui est ce curieux Erysichthon?




Une proposition de Jean-Claude Altoé et Robert Kueny
Avec le soutien de l’association les Gens de la Fontaine

"Le nom chantant d’Erysichthon résonne avec la Grèce et ses mythes. Avec des figures extraordinaires, des récits épiques et merveilleux. Témoins de l’Histoire, d’une culture, ils nous permettent de comprendre d’où nous venons, qui nous sommes et peut-être où nous allons. Le nom incantatoire d’Erysichthon qui, dans les Métamorphoses d’Ovide, avoisine celui du Minotaure, de Dédale et d’Icare, nous échappe pourtant. Qui est ce curieux Erysichthon ?..."

http://kemeap.blogspot.gr/2016/04/la-prophetie-d-erysichthon.html