εκείνες τις μέρες

1

Ο πλάτανος

η γυάλινη πόρτα

το ασανσέρ

διάφανοι σωλήνες-κισσοί

σκαρφαλωμένοι στο κρεββάτι

Κυριακή μεσημέρι

ησυχία

2

άσπρο σεντόνι

η σταγόνα που πέφτει

στέρνο που ανεβοκατεβαίνει

με κόπο

3

άσπρο σεντόνι

μάτια κλειστά

ανάσα καλοκαιρινής βροχής

  

4

άσπρο σεντόνι

γκρίζο βλέμμα

γαρμπής

και τα τριζόνια

του Πεδίου του Αρεως

5

ανάσα βαρειά

υγρή

κουρασμένη

η ζωή έξω απ'το γαλάζιο δίχτυ

6

το τριζόνι

ένα αυτοκίνητο τρέχει

στη μεγάλη άδεια λεωφόρο

η νωχελική σταγόνα

7

το τριζόνι του Πάρκου

η σταγόνα πέφτει στο σωλήνα

γίνεται φλέβα

ποτίζει το σώμα

σώμα ακίνητο σαν δέντρο

το δέντρο ο γεννήτορας

  

8

Κυριακή μεσημέρι

από κει

η ανάσα του Πάρκου

με τα δέντρα

από δω

ο πόνος

κουλουριασμένος

στο σεντόνι

9

ο δρόμος

δίνει βαριεστημένα

την καθημερινή του παράσταση

μιά κάτασπρη ρωσίδα

με γαλάζια μάτια

και λίγο φουστάνι

περιμένει το τρόλευ

στάση Πάρκο

δυό δρόμους πιο κει

δυό γκρίζες θάλασσες

ψάχνουν λιμάνι

10

ένας κόμπος στο λαιμό

μάτια υγρά

κι ο πλάτανος

που μας κοιτάζει

  

11

η καλοκαιρινή βροχή

στο δρόμο

στο δέντρο

στο παράθυρο

μέσα μας

  

12

βαρύς γκρίζος ουρανός

γεμάτος βροχή

οι πρώτες σταγόνες

στο τζάμι

μια μύγα

στο κάτασπρο σεντόνι

  

13

που είναι

η πηγή με τ'άστρα

η έρημος

οι αντικατοπτρισμοί;

ένας φοίνικας

στο πουθενά

14

με το κεφάλι ψηλά

στο βρεγμένο πεζοδρόμιο

ανάμεσα σε βιαστικούς

ανθρώπους

κι αυτοκίνητα

καμαρωτό ένα περιστέρι

15

φρτ, βούτηξε στον αέρα

χσς, στο κλαρί της δάφνης

τι τσιμπολογάς

στο πεζοδρόμιο

περιστέρι

που μοιάζει

καλά να ξέρεις

τι είσαι

και τι κάνεις;

  

16

ένα

δύο

τρία

τέσσερα...

τα δεκαοχτώ περιστέρια

της βεράντας

στο ραντεβού

για το ρύζι

μαύρο κολιέ στο λαιμό

και αξιοπρέπεια

17

κάμποι

λιβάδια

δέντρα

ποτάμια

όλα γίναν παρανάλωμα

στο πύρ το εσώτερον

18

ο σφιγμός μου

η σελήνη

οι εποχές του έτους

τα έτη φωτός

και τ'αντίθετο

19

qu'est-ce que

tu m'as dis

ce matin

pivoine de mon jardin?

20

Ένα μικρό μωβ νησί

και δυό μεγάλα άσπρα σύννεφα

κάτω απ'το φτερό

του αεροπλάνου

21

να το νησί μου

γνώρισα τα βουνά του

σκίρτησε η καρδιά μου

Ειρήνη Γκόνου

que feche...

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

ένα ποίημα

Ανοιξη και κανείς δεν μπορεί να κάτσει ήσυχα
μ'όλα τα μηνύματα που φτάνουν.

Βγαίνουμε έξω σαν να προυπαντήσουμε επισκέπτες
άγρια τριαντάφυλλα τις μέντες δίπλα στο νερό.

Ενας κόμπος σφιχτός χαλαρώνει.
Κάτι που πέθανε το Δεκέμβρη
σηκώνει το κεφαλάκι του κι ανοίγει.

Δέντρα η συγκέντρωση της φυλής!
Ποιός τα βγάζει πέρα
με τέτοια συνάθροιση;

Μπροστά σε τέτοια δύναμη
ο άνθρωπος είναι κρεμμύδι για το μαγείρεμα
σκνίπα που διώχνεις με το χέρι.

Από την ποίηση του Ρουμί, απόδοση Βίκος Ναχμίας, εκδόσεις Ντέφι

ημέρα Ποίησης και χρονιά Ρίτσου

Στοιχεία Ταυτότητος

Xρονολογία της γέννησής μου πιθανόν το 903 π.X. -
εξίσου πιθανόν
το 903 μ.X. Eσπούδασα ιστορία του παρελθόντος
και του μέλλοντος
στη σύγχρονη Σχολή του Aγώνα. Eπάγγελμά μου:
λόγια και λόγια, - τι νά 'κανα; Pακοσυλλέκτη με
είπαν. Kαι τώντι.
Σύναξα ένα σωρό φτερά στρουθοκαμήλου απ' τα κα-
πέλα της υπόγειας Kόρης,
κουμπιά από χλαίνες στρατιωτών, ένα κράνος, δυο
φθαρμένα σαντάλια,
μάζεψα ακόμη δυο σπιρτόκουτα και την καπνοσα-
κούλα
του Mεγάλου Tυφλού. Στο Ληξιαρχείο, τα τελευταία
χρόνια, μού δωσαν
την πλέον απίθανη χρονολογία της γέννησής μου: 1909.
Bολεύτηκα μ' αυτήν, και μένω. Tέλος,
το 3909 κάθισα στο σκαμνί μου να καπνίσω ένα τσι-
γάρο. Tότε
κατάφτασαν οι κόλακες· με προσκυνούσαν· μου περ-
νούσαν στα δάχτυλα
λαμπρά δαχτυλίδια. Oι ανίδεοι δεν ξέραν
πως τά 'χα φτιάξει εγώ με τ' άδεια τους φυσίγγια πού
'χαν μείνει στους λόφους.
Γι' αυτό ακριβώς, για την ωραία τους άγνοια, τους
αντάμειψα πλούσια
με αληθινά πετράδια και διπλάσιες κολακείες. Πάντως
το μόνο σίγουρο: τόπος της γέννησής μου: η Άκρα
Mινώα.

Παλαιστίνη

Παλαιστίνη

Μπερδεύω τ’ αλφάβητα, σου παίρνω την ψυχή και την κάνω πέτρα
Καλά, στο ‘χα πει
Να είσαι σκληρή
Ποιος σου είπε να γεννάς παιδιά με χαμόγελο
γυναίκες με ταπεινωμένη γλύκα στην ανωτερότητα της ανάγκης
Άντρες να φέρνεις στην επιφάνεια που κάνουν άτρωτο έρωτα σαν το τοπίο του παραθύρου

Έπρεπε την ψυχή απ’ την αρχή να φτιάχνεις σκληρή πέτρα,
Να μολύνεις τα νερά σου με κατάρες
Να ετοιμάζεις τροφή με μίσος
Να χαραμίζεις τα παιδιά σου σαν οβίδες
Να γεννάς εξαρχής εκρηκτικά
Να θωπεύεις με οβίδες

Μα δεν μπόρεσες.
Γέννησες ξανά ανθρώπους που ονειρεύονται.
Τούτο,
Είναι το πιο σκληρό απ’ όλα.


ελένη κονδύλη.‏2009‏‏-‏01‏‏-‏03‏