όταν οι τοίχοι διηγούνται

στην Σχολή Καλών Τεχνών.

στους τοίχους...

της σχολής καλών τεχνών.

από το γράμμα-σχήμα στην εικαστική γραφή

όχι πιά εδώ

θολίαι τε και αποπτύγματα

Θολίαι τε και αποπτύγματα - δύο όροι από τον κοινό χώρο της τέχνης και της αρχαιολογίας, συνοδεύουν τα πρόσφατα έργα της Ειρήνης Γκόνου και του Μίλτου Παντελιά

Οι θολίες είναι τα ιδιότυπα καπελάκια των Ταναγραίων ειδωλίων της ελληνιστικής εποχής-μιας μεγάλης γενιάς πήλινων γλυπτών με ιδιαίτερη έμφαση στην ένδυση. Η μικρών διαστάσεων σειρά γλυπτών από ψημένο πηλό της Ειρήνης Γκόνου είναι εμπνευσμένη από τα ειδώλια αυτά.

Τα αποπτύγματα-ένα είδος αναδιπλούμενης πτύχωσης, είναι ο όρος που χαρακτηρίζει την νέα σειρά έργων του Μίλτου Παντελιά. Το σώμα της γυναίκας αναδύεται και εικάζεται μέσω της πτύχωσης και είναι τόσο μακρύς στον χρόνο ο εννοιολογικός σύνδεσμος πτύχωσης και γυναικείου κορμιού, ώστε αυτή να ταυτίζεται συνειρμικά με την θηλυκότητα.

Η ATRION GALLERY της Θεσσαλονίκης θα φιλοξενεί την έκθεση "θολίαι τε αποπτύγματα" από τις 7 έως τις 30 Απριλίου 2011.

ATRION GALLERY: Τσιμισκή 94, 54622 Θεσσαλονίκη,

Εγκαίνια: Πέμπτη 7 Απριλίου 2011, στις 19.30

όταν τα ειδώλια φορούσαν τα καλά τους

Το κείμενο που ακολουθεί είναι σημειώσεις που έγραψα μελετώντας το θέμα της Ταναγραίας, την σημασία τους και την τεχνική τους, δουλεύοντας την έκθεση “θολίαι τε και αποπτύγματα”. Η έκθεση που θα γίνει τον Απρίλιο του 2011 στην γκαλερί Άτριο της Θεσσαλονίκης μαζί με τον Μίλτο Παντελιά στο κομμάτι αποπτύγματα, είναι ένας εικαστικός διάλογος σε μία “αρχαιολογική” περιρρέουσα ατμόσφαιρα.


Είναι η εποχή που τελειώνει η “μυθολογική εξιστόρηση” των αττικών βάζων, η ελληνιστική Ελλάδα δυσκολεύεται να αποκρυπτογραφήσει τις αναφορές τους και ο μύθος δίνει τη θέση του στην ανθρώπινη φιγούρα. Μέχρι την αρχή της κλασσικής περιόδου το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής των Βοιωτικών εργαστηρίων ήταν κομμάτια μοναδικά. Ένα σώμα που ανέβαινε στον τροχό σαν βάζο προσθέτοντας κεφάλι και χέρια μοντελαρισμένα και πόδια αρθρωτά, τα καμπανόσχημα ειδώλια και μικρά συμπλέγματα με σκηνές της καθημερινής ζωής, φρέσκο και ναιφ μοντελάρισμα χωρίς στερεότυπα. Τα πρώτα ειδώλια γυναικών τύπου Ταναγραίας βγαίνουν από τα Αττικά εργαστήρια γύρω στο 330 και μέχρι το τελευταίο τέταρτο του ΙV αιώνα η διάδοσή τους έχει κάνει το γύρο της Ανατολικής Μεσογείου. Τα βοιωτικά όμως εργαστήρια της Θήβας και της Τανάγρας θα γίνουν οι μεγάλοι παραγωγοί μέχρι οι κοροπλάστες να περάσουν την θάλασσα και να φτάσουν στην άλλη όχθη στην Μύρινα στην Πέργαμο, να καταλάβουν όλα τα μεγάλα κέντρα της Ιωνίας και να εγκατασταθούν σε όλη την επικράτεια των ελληνιστικών διαδρομών.
Οι μικρές πήλινες φιγούρες καλύπτονται με ευφάνταστη πτύχωση στο ένδυμα, πλούσια συχνά κόμμωση, κρατούν βεντάλια και φορούν θολία-το χαρακτηριστικό καπελάκι των Ταναγραίων. Είναι η εικόνα της γυναίκας των ελληνιστικών χρόνων με τους χίλιους τρόπους να αναδεικνύει το σώμα της τυλιγμένο στις εικαστικές πτυχώσεις του ρούχου της και τα αξεσουάρ της εποχής, μια φυσική χάρη που συνέπεσε με τα γούστα της γαλλικής μπουρζουαζίας του ΧΙΧ αιώνα. Οι ανασκαφές του 1870 στην αρχαία πόλη της Τανάγρας ξεσκέπασαν εκατοντάδες πήλινες φιγούρες- κτερίσματα από τάφους της περιοχής, το 1872 εκτέθηκαν για πρώτη φορά στο Λούβρο και το 1873 όλο το Παρίσι υποκλήθηκε στη χάρη της Ταναγραίας.


Το γεγονός ότι βρέθηκαν σε τάφους -ήταν δηλαδή κτερίσματα- δίνει ήδη τον σαφή χαρακτηρισμό της θρησκευτικής προσφοράς προς τις χθόνιες θεότητες που θα συντρόφευαν τον νεκρό στο ταξίδι του στον κάτω κόσμο. Η παρουσία τους επίσης στους ναούς τους αποδίδει την ιδιότητα του αφιερώματος, ex-voto. Είναι δηλαδή τα τάματα των απλών ανθρώπων που δεν μπορούν να αφιερώσουν κάτι πιο πολύτιμο.Τα ακουμπούσαν στους πάγκους των ναών ή γύρω από το λατρευτικό άγαλμα του προστάτη θεού. Τα αφιέρωναν επίσης σε φυσικούς τόπους λατρείας, είτε για να ζητήσουν μια χάρη, είτε για να ευχαριστήσουν τους θεούς για την εύνοια που είχαν. Η σχέση αναθέτη και ειδωλίου ήταν συμβολική. Το ειδώλιο δεν ήταν το ομοίωμα του προσώπου που το αφιέρωνε. Όταν ο αριθμός τους αυξάνονταν πολύ σε έναν τόπο λατρείας τα έσπαζαν και τα έβαζαν στον ιερό λάκκο έτσι ώστε να μην μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν. Στα σπίτια στόλιζαν με αυτά τα οικογενειακά ιερά “εικονοστάσια”.


Αγγειοπλάστες, ζωγράφοι, γλύπτες, κοροπλάστες, δουλεύουν συνήθως κοντά στους ναούς σε κοινά εργαστήρια. Ο κοροπλάστης μοντελάρει την φιγούρα με πηλό και δίνει το σχήμα του αρχέτυπου. Επειδή όμως το μικρών διαστάσεων γλυπτό της Ταναγραίας φτιαγμένο όλο από πηλό δεν ψήνεται, χρειάζεται ο γλύπτης να περάσει από το στάδιο της μήτρας. Πίεζαν δηλαδή στην επιφάνεια του πρωτότυπου μια στρώση νωπού πηλού συγκεκριμένου πάχους την οποία στη συνέχεια αποσπούσαν με ειδικό τρόπο και αφού στέγνωνε έψηναν στο καμίνι της κεραμικής. Το πρώτο αυτό καλούπι θα αναπαράγει την πρώτη γενιά αντιτύπων. Η ίδια μέθοδος εφαρμόζονταν στη συνέχεια και με τον ίδιο τρόπο στα πρώτης γενιάς ειδώλια, που με τη σειρά της δημιουργούσε τη δεύτερη γενιά ειδωλίων κοκ μέχρι την πέμπτη και έκτη γενιά. Όπως είναι φυσικό, προχωρώντας οι γενιές τα έργα χάνουν σε μέγεθος-λόγω των επάλληλων συστολών του πηλού-αλλά και σε λεπτομέρεια και φινέτσα. Αυτός ήταν και ο δεύτερος καθοριστικός παράγοντας εκτός από το μέγεθος της φθίνουσας ανά γενιά τιμής τους. Το άλλο χαρακτηριστικό είναι ο χρωματισμός τους. Αυξάνονται τα χρώματα και οι οι τόνοι για να αποδώσουν με περισσότερη ακρίβεια τα υφάσματα, την ποιότητα και τον σχεδιασμό τους και η μικρή Ταναγραία γίνεται το“εθνολογικό τεκμήριο για τις ενδυματολογικές τάσεις της εποχής.
Ειρήνη Γκόνου

OZMOZ II, στην Carcassonne

ΟΖΜΟΖ II
Carcassonne, France

Ειρήνη Γκόνου
Christel Llop
Ariel Moscovici
Μίλτος Παντελιάς
Sylvie Rivillon

Η γκαλερί Maison du Chevalier της Carcassonne, θα φιλοξενεί για σχεδόν δύο μήνες την έκθεση Ozmoz II. Πρώτος σταθμός η Αθήνα,
στην Αίθουσα Τέχνης Τρίγωνο τον Μάρτιο του 2010
Μέσω μιας διαδρομής ώσμωσης ιδεών και πολιτισμικών αναφορών,
μια ομάδα πέντε εικαστικών καλλιτεχνών-τρεις Γάλλοι οι Ariel Moscovici, Sylvie Rivillon, Christel Llop και δύο Έλληνες ο Μίλτος Παντελιάς και η Ειρήνη Γκόνου-ανταλλάσσουν απόψεις και βρίσκονται μαζί σε μία έκθεση όπως γύρω από ένα φιλικό τραπέζι.
Γλυπτικές κατασκευές, ζωγραφική, σχέδια, χαρακτική, κολάζ και καλλιγραφία θα συνυπάρξουν ανοίγοντας έναν μεταξύ τους διάλογο που θα εξελίσσεται ταξιδεύοντας σαν ένα work in progress, λαμβάνοντας υπόψη τον τόπο υποδοχής.

Τα κείμενα και την επιμέλεια της έκθεσης έκανε η ιστορικός τέχνης
Claire Kueny.

Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 12 Νοεμβρίου έως τέλος Δεκεμβρίου

Για περισσότερες πληροφορίες:
Maison du Chevalier
56, rue Trivalle
Carcassonne
France
0033-4 6847 3636
www.maisonduchevalier.com
Email: tilcke@free.com

.tracingistanbul.

με πυξίδα την ιστορία, τους μύθους και τους θρύλους, με επίκεντρο τις εικόνες, τα χρώματα, τις μυρωδιές, τ’ ακούσματα, τα ίχνη και τα σύμβολα της Κωνσταντινούπολης, 101 καλλιτέχνες προβάλλουν στιγμιότυπα μυθολογικά, ιστορικά αλλά και καθημερινά.

οι φωτό είναι η δική μας συμμετοχή στην έκθεση.

για περισσότερς πληροφορίες και εικόνες μπορείτε να επισκευθήτε την επίσημη ιστοσελίδα της έκθεσης:

http://www.tracingistanbul.com/?lang=el

iris fossier

Iris Fossier
A ton étoile

Vernissage jeudi 30 septembre de 18h à 21h
Exposition du 30 septembre au 22 octobre 2010

Communiqué et visuels sur www.premierregard.com rubrique "expos"

blublu

και για περισσότερα εδώ: http://blublu.org/

un certain regard

το μάτι

un certain regard

σημειώσεις γραφής

Η αντιγραφή ως μια άλλου τύπου ανάγνωση, μια οπτική βόλτα ανάμεσα στα γράμματα, τις λέξεις, τα σημεία στίξης, τα κενά, το κείμενο.

Μου συμβαίνει να συλλαμβάνω και να κατανοώ διαφορετικά ένα κείμενο όταν αντί απλά να το διαβάζω, το γράφω.

Η διαδικασία της αντιγραφής (re-writing) σαν μια slow motion διείσδηση όχι μόνο στην βαθύτερη αίσθηση των λέξεων, αλλά και στο κείμενο σαν εικόνα.

Συχνά γράφω πάνω σε ύφασμα, εκεί η πολύ παλιά σχέση «γραπτού» (text) και «υφαντού (textile) συννεχίζεται και ανανεώνεται.

Η καλλιγραφία σαν μια τεχνική αυτοβελτίωσης μέσω της επαναλαμβανόμενης maitriséé χειρονομίας, ένα είδος χορού ή γιόγκα.

Η σχέση γραφής και τοπίου. Η γραφή είναι ο «τόπος»-οπτικά μπορεί μερικές φορές να θυμίζει και καλλιεργημένο αγρό-που γεννιέται η «ου-τοπία».

Φιάχνοντας μόνη μου τα μελάνια, τις χρωστικές, το καλάμι-γραφίδα, όλα από φυσικά υλικά, ενεργοποιώ μια μορφή αρχετυπικής εικόνας παγανιστικής ιεροτελεστίας.
από τις σημειώσεις μου

ένα δέντρο με γυμνά τα κλαδιά του είναι

σαν ποταμός στο χάρτη,
μια σταγόνα που πέφτει με δύναμη στο τζάμι,
σαν νερόχρωμα σε χαρτι που σηκώσαμε όρθιο,
σαν ευρυαγγεία,
σαν

Arcadia, in situ

Το Αρκαδικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας
σας προσκαλεί στα εγκαίνια της έκθεσης

Arcadia, in situ

της Ειρήνης Γκόνου και του Μίλτου Παντελιά

την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009, ώρα 12:30

Συγκρότημα ΔΡΥΑΔΕΣ
Λεβίδι Αρκαδίας
Τηλ.: +30 2796029019

Διάρκεια έκθεσης έως 15 Μαρτίου

H εικόνα που λέει

Και αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για τον καλλιτέχνη, προηγούμενες δραστηριότητες κλπ, χτυπάτε εδώ:

http://www.stefanosrokos.gr/

Εμένα προσωπικά... μου λέει!!!